Twee keer afscheid nemen.
Ze was 95 toen ze viel. Tot die dag woonde ze nog alleen. Langzaam, voorzichtiger, maar nog zelfstandig. Haar val brak niets definitiefs – geen arm, geen been, geen heup – maar hij brak wel haar ‘zijn’, de vanzelfsprekendheid van haar autonomie. Vanaf dat moment werd ‘tijdelijk herstel’ stilzwijgend ‘blijvend toezicht’. Ze verhuisde, niet zonder…







