,

Dankbaarheid die blijft!

Zaterdag 3 januari ll. bracht ik een bezoek aan het personeel van woonzorgcentrum ‘Ten Boomgaard’. Geen officieel moment, geen grote woorden, maar een eenvoudig presentje als teken van mijn blijvende dankbaarheid. Dankbaarheid voor de goede, zorgzame en menswaardige begeleiding van mijn moeder, die daar mocht verblijven tot haar overlijden op 103-jarige leeftijd op 26 augustus 2024.

Mijn moeder werd er verzorgd als een prinses. En dat paste bij haar, want zij was ook een ‘dame’. Een vrouw met stijl, waardigheid en een stille fierheid. Dat zij in haar laatste levensfase met zoveel respect, zachtheid en aandacht werd omringd, blijft voor mij van onschatbare waarde.

Wie ooit een ouder heeft toevertrouwd aan een woonzorgcentrum weet hoe belangrijk het is om te voelen dat iemand niet enkel verzorgd wordt, maar ook gezien. Dat zij meer is dan een kamernummer of een zorgdossier. Voor mijn moeder betekende ‘Ten Boomgaard’ veiligheid, warmte en erkenning. Voor mij en mijn familie betekende het gemoedsrust.

Dankbaarheid is de taal van het hart.

Na het bezoek aan het woonzorgcentrum reed ik naar het ziekenhuis. Daar bezocht ik twee mensen die niemand hebben om langs te komen. Twee eenzamen. Ik heb er een 58-jarige man bezocht die zich inmiddels al drie maanden in het ziekenhuis bevindt. Bij de andere oudere man werd zijn lijden en de eenzaamheid ondraaglijk. Deze man had een zelfmoordpoging ondernomen. Niet uit drama, maar uit uitzichtloosheid.

Hij heeft veel tegenslagen moeten verwerken in zijn leven. Hij verloor heel vroeg zijn vrouw. Kort na haar overlijden had hij zich borg gesteld voor iemand uit zijn naaste omgeving. Uiteindelijk kwamen de schulden bij hem terecht: hij moest deze afbetalen. Hij dacht van zijn pensioen te kunnen genieten. Hij kreeg financiële en zware gezondheidsproblemen. Hij kwam in een negatieve spiraal terecht…

Hij moet zijn maanden door spartelen met amper 200 à 300 euro. Dat kleine bedrag om te leven, om zijn waardigheid te behouden, om hoop vast te houden. Het is moeilijk te bevatten hoe snel een mens, wanneer alles wegvalt, in stilte kan verdwijnen uit onze samenleving.

Het contrast met de zorg en warmte die ik eerder die dag in het woonzorgcentrum had ervaren was scherp. Zorg krijgt pas echt betekenis waar menselijkheid aanwezig is. Waar we ook durven kijken naar wie door de mazen van het net valt.

Deze dag herinnerde mij eraan hoe broos het leven kan zijn, maar ook hoe essentieel nabijheid blijft. Een bezoek, een luisterend oor… simpelweg aanwezig zijn. Het zijn geen grootse daden, maar ze maken een wereld van verschil. Dankbaarheid en eenzaamheid doorbreken liggen soms dichter bij elkaar dan we denken.

Misschien is dat wel de stille opdracht die we allemaal moeten delen: oog blijven hebben voor zorg en voor wie niemand meer heeft die langskomt. En dàt zal ik blijven doen… tot het mij niet meer lukt!


Recente blogposts

Hugo in je mail

Ik schrijf me in voor:*






Loading