Cultuur is onlosmakelijk verbonden met identiteit. Vandaar dat ik vertrek van de historisch-organisch gegroeide Vlaams-Nederlandse culturele identiteit van de Bruggelingen. Ik stel vast dat het huidige stadsbestuur – tegen alle natuurlijkheid in – juist het omgekeerde uitdraagt. Deze is in hetzelfde bedje ziek van alle ‘politiek correcten’ met hun ‘grote gelijk’, duidelijk merkbaar bij de overheid, de media, woke-activisten en andere ‘salonfähigen’ die van rijke subsidies op de kap van het volk leven. ‘Om een volk te doen verdwijnen’ zegt de Tsjechische dissident Milan Hubl ‘moet men zijn geschiedenis, zijn cultuur en zijn boeken vernietigen’. De stedelijke overheid slaat alvast deze weg in en niet gehinderd door hun geweten verkiest men het pad van de zogenaamde ‘diversiteit’ die onze maatschappij tot een kleurloze eenheidsworst kneedt.
In de grootheidswaan van hun ivoren toren vinden deze lieden uit de belgicistisch-stedelijke cenakels het volk dom en hoeft men geen rekening worden te houden met zijn echte noden en wensen die als ‘fout’ worden beschouwd. De burgemeester en de schepen van cultuur – CD&V-ers – dragen een verpletterende verantwoordelijkheid voor dit linkse ‘weg met ons’ beleid. Van de burgemeester kan ons dit niet verbazen, hij trekt zijn nefaste lijn van vele jaren politiek arrivisme door. De schepen van cultuur heeft een verleden als verdediger en uitdrager van Brugs erfgoed (o.m. de Brugse kant) en als publicist van volkse uitgaven (o.m. inzake het Brugse taaleigen), maar is in deze coalitie verworden tot een willoze lakei van het regime.
Ik wil in Brugge een radicale ommezwaai van dit beleid, ‘anders en beter’. De eigen identiteit hoort de solide basis van het nieuwe cultuurbeleid met een complexloze Vlaamse stempel te zijn. De historische grootsheid van de stad, die daarmee jaarlijks miljoenen bezoekers uit de ganse wereld ontvangt, moet onmiskenbaar benadrukt worden en provocerende processen van neerhalende ‘gelijkschakeling’ zijn uit den boze. Deze volkse culturele basis brengt de Bruggelingen terug in hun eigen vertrouwde biotoop en doet hen niet meer als vreemden in hun eigen stad voelen. 11 Juli wordt dan een Vlaamse strijd-dag met een bijhorende kordate boodschap vanuit de stedelijke overheid.
Deze principiële keuze doet geen afbreuk aan het kosmopolitische verleden en heden van de stad. Bruggelingen en Vlamingen zijn geen dommige ‘racisten’ en volgen met belangstelling wat de wereld rijk is. Iedereen is welkom wie onze stad wenst te kennen en het nodige respect voor onze leefwereld vertoont, gastvrijheid is dan het gulle gevolg.-
De Nederlandse taal is sinds eeuwen het onderlinge communicatiemiddel van de Vlamingen en de Bruggelingen. Taal is echter veel meer dan zomaar communicatie, ons spreken legt hart en ziel bloot en veruitwendigt onze zeden, waarden, normen, levenswijze, tradities, enz., kortom wie en wat we zijn in onze culturele bedding. De stedelijke overheid en hun slaafse acolieten volgen ook hier in hun volksvreemde verdwazing de mondialistische ‘gelijkschakeling’ door steeds meer een idiote vorm van de Engelse taal, de ‘veramerikanisering’ te hanteren. Je kan er gewoon niet meer naast kijken, het stedelijk landschap bulkt van brutaal vreemd taaleigen.
Ik pleit hierbij om terug onze eeuwenoude historisch gevormde taal aan de macht te brengen. Dit sluit niet uit dat toeristische communicatie in andere talen wordt geweerd. Wij zijn hoffelijk en erkennen de rijkdom van meertaligheid, maar we kennen ook onze prioriteiten. De stad hoort het goede voorbeeld te geven en in de communicatie de eigen taal correct te gebruiken. Daarbij hoort actief opgetreden te worden tegen inbreuken op de geldende taalwetgeving. Vlaanderen en Brugge zijn, na jarenlange intense taalstrijd, eentalig Nederlands. Dit is een verworvenheid, maar wel één waarbij de nodige waakzaamheid blijft geboden.
Ignace Lowie
Gewezen federaal volksvertegenwoordiger en ere-provincieraadslid
Voorzitter Seniorenforum West-Vlaanderen en Brugge-Oostkust








